สวัสดีค่ะ... ห่างหายไปจาก exteen เดือนกับอีก 5 วัน เข้ามาอีกทีก็ยังไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไร มีทั้งมิตรภาพ ความเข้าใจ ความห่วงใย กันอยู่ตลอดเวลา แต่ชีวิตที่หายไปในช่วงนี้มีแต่ความเปลี่ยนแปลงแทบจะทุกนาทีเมื่อต้นเดือนก่อนพี่สาวป่วยหนักเข้าโรงพยาบาล ก็ได้เดินทางไปเยี่ยม หยุดงานไปพูดคุยให้กำลังใจ ขอเกริ่นอีกหน่อยแล้วกันนะคะ พี่สาวคนนี้เป็นพี่สาวที่รักและเคารพอย่างมาก ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นพี่น้องที่คลานตามกันมา
เรามีโอกาสได้เจอกันเพียงครั้งเดียวก่อนที่พี่สาวคนนี้จะไม่สบายเข้าโรงพยาบาล พี่สาวเราคนนี้ชื่อ พี่หม่อม ต้นปีที่ผ่านมาเราได้แวะไปทำความรู้จักกับพี่หม่อม ครั้งแรกที่เราได้พูดคุยกันเราสามารถรับรู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เป็นผู้หญิงที่น่ารัก ใจดี มีความรักและความเมตตาปราณีให้กับทุกคน รวมไปถึงสัตว์ตัวน้อยใหญ่อีกด้วย หลังจากนั้น ประมาณกลางเดือนที่ผ่านมาเป็นอีกครั้งที่เราได้เดินทางไปหาพี่หม่อม แต่ครั้งนี้เราต้องเดินทางไปเยี่ยมพี่หม่อมที่โรงพยาบาล ร่างกายของพี่สาวดูผอมบาง ไม่มีน้ำมีนวลเหมือนแต่ก่อน เราอยู่กับพี่สาวตั้งแต่เที่ยงจนถึงค่ำ เราคิดว่าพี่สาวได้หลับไปแล้วก็เลยขอตัวเดินทางกลับ ในวันนั้นเราได้พูดคุยกันอยู่หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอาการป่วยของพี่ เรื่องงานที่เรากำลังทำ เรื่องชีวิตที่ผ่านมา และอนาคตที่จะก้าวเดินต่อไป
หลังจากที่เรากลับมากรุงเทพ เราก็มีโอกาสโทรไปถามถึงอาการที่ป่วยอยู่ เป็นอย่างไรบ้าง ดีขึ้นมากหรือยัง รักษาสุขภาพด้วยนะคะ คำตอบที่ได้รับมาตอนนั้นคือ พี่สบายขึ้นมากแล้วจ๊ะ ตอนนี้ก็กลับมาอยู่บ้านได้หลายวันแล้ว พี่อยากกินอะไร พี่ก็ได้กินจ๊ะ ไม่รอให้เวลามันผ่านไป อยากทำอะไรก็ทำ ไม่ต้องรอให้มีเงินเป็นถังเป็นก้อน
เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม ที่ผ่านมาก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของพี่หม่อม พี่หม่อมมีอายุครบ 37 ปีพอดี วันนั้นเราก็ได้โทรไปหา เพื่ออวยพรให้พี่สาวมีความสุข ทั้งสุขกาย และสุขใจ พร้อมด้วยสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์ แต่กลับแปลกที่พี่สาวไม่ยอมรับโทรศัพท์ เราเลยต้องเปลี่ยนจากการโทรหาเป็นการส่งข้อความ SMS อวยพรไปแทน แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ถ้าวันนั้นเราไม่ติดงานที่ต้องเร่งทำ และเร่งส่ง เราจะเดินทางไปอวยพรเองถึงโคราชเลยเป็นแน่แท้
ปล. ขอโทษเพื่อนๆ พี่ๆ ด้วยนะคะ ยังมีต่ออีก แต่กลัวว่าจะอ่านกันที่เดียวไม่ไหวเลยขอแบ่งเป็น Entry แล้วกันนะคะ
อย่าลืมรักษาสุขภาพกันนะคะ ทั้งสุขภาพกายและสุขภาพใจ พรุ้งนี้จะมาต่อให้ค่ะ..
